Birgül Oğuz'un yeni kitabı 'İstasyon'dan tadımlık kısım | Radyo BALFM

Radyo BALFM

Birgül Oğuz’un yeni kitabı ‘İstasyon’dan tadımlık kısım

20.11.2020
155

Birgül Oğuz* … Köpek bile karşılaştığımız birinci sabahtan sonra bana temas etmemek için itina göstermişti. Birinci günler, konutların …

Birgül Oğuz’un yeni kitabı ‘İstasyon’dan tadımlık kısım

Birgül Oğuz*

Köpek bile karşılaştığımız birinci sabahtan sonra bana temas etmemek için itina göstermişti. Birinci günler, konutların azaldığı ve okul duvarının başladığı köşeye kadar gerimden geliyor, ben orman yoluna saptığımda gerisin geri dönüyordu. Sonra bir sabah orman yolunda yanımda belirdi, önüme geçti ve çakıllı plaja kadar geldi. Birlikte plajın ilerisinde büyükçe, yassı bir kayanın yanında pek de göze çarpmayan taş kulübeye kadar gittik; çatısı yamuk, kapısı kırıktı, içinde yıllardır kimsenin yaşamadığı aşikardı. Ben kayaya minderim ve termosumla yerleşirken o durup seyretti. Sonra da benimle ortasına aşikâr bir ara koyarak, lakin ortamızda bir yakınlık olduğunu ima edecek biçimde uzandı, başını patilerinin üstüne koydu, önümüzden öteki bir köpek geçmediği sürece de kaldırmadı.

Muhakkak genç değildi, lakin kocamış da denemezdi ona; kanımca gençlik günlerini hâlâ capcanlı anımsayan geçkin bir vücuttu onunki. Sağ kalçasında bir sorun vardı, yürüyüşünü aksatan bir kist, bir tümör ya da tahminen yalnızca eklem iltihabı. Birtakım sabahlar geceyi geçirdiği kömürlükten çıkarken ya da sokağın öbür köşesindeki akçaağacın altındaki ıslak yaprak yatağından doğrulmaya çalışırken yaşlı kalçalarının iki yana belirli bilinmeyen sallandığını görürdüm, hızında derin kene izleri vardı, uzun ve soğuk gecenin akabinde kasları kaskatı olurdu. Ancak kısa mühlet sonra tüm bunlar uzak bir geleceğe ilişkin görüntülermiş üzere gelmeye başlardı bana, zira sokak daha arkamızda kaybolmadan her zamanki yürüyüşünü tuttururdu; çene kalkık, göğüs ve kuyruk dik, kendinden ve nereye gittiğinden emin yetişkin ve yeterli huylu köpek yürüyüşü. İşerken, şunu bunu koklarken, atların devirdiği bir çöp bidonunda ya da kedilerin toplanıp gün uzunluğu mama beklediği bir bahçe girişinde boğazından geçebilecek bir şey var mı yok mu diye bakınırken bile bir gözü daima benim üstümdeydi. Yavaşlamamı, durmamı, bana yetişsin diye onu beklememi gerektirecek kadar oyalanmıyordu hiçbir yerde, sorun benim bir yerden bir yere sağ salim götürülmemmiş üzere davranıyordu ve itiraf etmeliyim, o o denli davranmaya devam ettiği sürece hiç kaybolmayacağımı hissediyordum. Müşfikti fakat muhafazacı değildi, mağrur köpeğin teki sanmıştım onu, halbuki güçlü bir özsaygıyı yorulmuş bir gururun peşi sıra sürükleyip duruyordu sırf.

Bir sabah ormandaki patikada her zamanki üzere önümden zikzaklar çizerek yürürken, zikzağın her köşesinde başını muhakkak belgisiz çevirip omzunun üstünden göz ucuyla bana baktığını fark ettim. Hâlâ gerisinde mıydım, yoksa yırtıcı bir kuş beni omuzlarımdan yakalayıp götürmüş müydü, ortadan kaybolmadıysam aramızdaki arayı muhafazalı mı, açmalı mı, kısaltmalı mıydı? Tahminen de işitme kaybı yaşıyordu, beni bu yüzden daima gözleriyle de yoklama muhtaçlığı duyuyordu. Köpekçe sorunlar işte deyip aldırış etmedim evvel. Lakin sonra bana göz ucuyla her bakışında aramızdaki bağa bir sicim daha eklediğini, çapraz ilmekler attığını, sicimin iki ucunda sırf benim mevcudiyetimi değil benimkine bağdaşık kendininkini de yokladığını fark ettim. O beni görüyordu, ben de onu görüyor muydum?

*Sevgili Birgül Oğuz ve Metis Yayınları’nın özel müsaadesiyle yayınlanmıştır.

ETİKETLER: ,
BİR YORUM YAZIN

ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.